W mediach społecznościowych coraz częściej obserwujemy pewien trend: zdjęcia z lotnisk, wzruszające filmiki z luku bagażowego i historie o „uratowaniu” psa z plaży w Tajlandii, Bali czy odległej wioski w Afryce. Choć motywacja jest piękna i płynie z najczystszej empatii, warto zastanowić się, czy ten rosnący trend jest rzeczywiście dobry dla samych zwierząt. 
Chęć pomocy cierpiącej istocie to wspaniały odruch, ale „przeszczepienie” psa z innego kręgu kulturowego i klimatycznego do polskiego bloku bywa dla niego traumą, której nie uleczy sama miłość. Dlaczego warto podejść do tego tematu z rozwagą?
1. Szok mikrobiologiczny i egzotyczne choroby 
Psy z krajów trzeciego świata często żyją w symbiozie z patogenami, których w Polsce niemal nie znamy.
Brak odporności: Układ immunologiczny psa z tropików nie jest gotowy na nasze bakterie, a polskie psy nie są odporne na ich pasożyty (np. leiszmaniozę, ehrlichiozę czy dirofilariozę).
Zagrożenie dla środowiska: Nieświadomie możemy sprowadzić do kraju choroby, które zaczną zagrażać lokalnej populacji zwierząt.
Koszty leczenia: Diagnostyka „egzotycznych” schorzeń w Polsce jest trudna, a leczenie bywa niezwykle kosztowne i obciążające dla organizmu psa. 
2. Przebodźcowanie – „szok cywilizacyjny” 
To argument, o którym często zapominamy. Pies, który wychował się w otwartej przestrzeni, operuje w zupełnie innej rzeczywistości bodźców.
Hałas i ruch: Dźwięk domofonu, jadąca winda, śmieciarka czy tłum na chodniku to dla takiego psa sygnały śmiertelnego zagrożenia, a nie codzienność.
Pułapka mieszkania: Pies, który nigdy nie widział schodów, paneli czy szklanych drzwi, może czuć się w polskim domu jak w klatce, co rodzi ogromną frustrację.
Chroniczny stres: To, co dla nas jest „bezpieczeństwem”, dla niego może być źródłem nieustannego lęku, prowadzącego do agresji lękowej lub całkowitego wycofania.
3. Inny „kod genetyczny” i niezależność 
Wiele psów z tych regionów to tzw. parias-dogi – zwierzęta żyjące swobodnie od pokoleń.
Gen wolności: To nie są typowe „kanapowce”. One cenią niezależność i dystans. Zmuszanie ich do spania w łóżku i chodzenia na krótkiej smyczy bywa dla nich udręką, a nie wybawieniem.
Trudna relacja: Socjalizacja psa, który przez pokolenia uczył się unikać człowieka, by przeżyć, może trwać lata i nigdy nie zakończyć się sukcesem.
4. Szok klimatyczny 
Wyobraź sobie psa, który całe życie spędził w słońcu i temperaturze 30°C, nagle lądującego w polskim listopadzie. Dla organizmu to gigantyczny stres fizjologiczny, który drastycznie osłabia odporność. Adaptacja do mrozu, śniegu i soli na chodnikach bywa dla tych zwierząt po prostu fizycznie bolesna.
5. Logistyka i ślad węglowy 
Transport lotniczy to dla psa godziny w ciemnym luku bagażowym, w ogromnym hałasie i samotności. Koszt sprowadzenia jednego psa z drugiego końca świata to często kilka tysięcy złotych.
Ważne pytanie: Ile psów w Polsce można by nakarmić i wyleczyć za tę kwotę? 
Rozejrzyj się wokół – pomoc czeka tuż za rogiem! 
Twoja empatia może zdziałać cuda tutaj, na miejscu. Choć moda na egzotyczne adopcje przyciąga uwagę, adopcja „lokalna” ma ogromne zalety:
Znasz ich potrzeby: Polskie fundacje zazwyczaj wiedzą, jak pies reaguje na dzieci, koty czy hałas miasta. Możesz go wcześniej odwiedzić i poznać. 
Wspierasz lokalny system: Każda adopcja w Polsce zwalnia miejsce dla kolejnego potrzebującego zwierzaka z Twojej okolicy.
Mniejszy stres: Pies nie musi przechodzić przez międzykontynentalne podróże i kwarantanny. Pomoc na wyciągnięcie ręki: W razie problemów behawioralnych, lokalne schronisko zawsze służy wsparciem. 
Podsumowując… Pomaganie jest cudowne i świat potrzebuje Twojego wielkiego serca! 
Czasem jednak mądrzej jest wesprzeć finansowo fundację kastrującą psy w kraju, który odwiedziłeś, a do własnego domu zaprosić „Burka” z lokalnego przytuliska. Dzięki temu uratujesz życie psa tutaj, nie fundując mu przy tym traumatycznego przeskoku cywilizacyjnego. 